Μ. Αναγνωστάκης

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2025

Χριστούγεννα 2025

Δύσκολα τα πρώτα Χριστούγεννα και δεν σού στειλα λίγο λάδι, σκέφτηκα χαζός, τι να το κάνεις, να φώτιζες λίγο το δκοτάδι όσο χρειάζεται για νά ρθουν οι φίλοι σου ... μου υποσχέθηκε θα το κάνει ο Νίκος. Ο Κωστής πάντα στό λεγα είναι άξιος θα συνεχίσει... τίποτα δεν πάει στράφι· ο καρπός σου, και η Αμαλία !

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025

Μετά τη Δύση

Μετά του ήλιου τη Δύση ...κάποτε λένε έρχεται η τελευταία αυγή, το φως δεν διώχνει τη νύχτα. ο ύπνος αιώνιος, βελούδινο το σκοτάδι το όνειρο ανεξάντλητο. αναμνήσεις όνειρα, μικρές και μεγάλες χαρές μάταιες ελπίδες έρχονται σαν ταινία και φεύγουν και πάλι έρχονται.. ίσα διακρίνονται οι σκιές των κυπαρισσιών μπορεί και να είναι σκιές νεκρών παιδικών φίλων γονιών..

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025

Σε τυφλώνει το Σκοτάδι

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025 40 ημέρες στο σκοτάδι. κ ύστερα ατέλειωτο το φως. συνηθίζεις το σκοτάδι. δυσκολεύτηκα να σε δω. Έχει φεγγάρια; ίσκιους κηπαρισιών; το φεγγάρι κρύφτηκε απτά κηπαρίσια. το προλάβαμε και σήμερα το φεγγάρι, ξέρω πως μας άκουσες κραυγάζοντας σιωπηλά σαποχαιρετίσαμε. απο μικρός φοβόμουν το σκοτάδι το μαύρο συνηθίζεται λες;