20 του Αυγούστου 2026 Χθες Τετάρτη μετά την ακρόαση στη Λακήθρα (3η συνεχόμενη χρονιά) αλλα φέτο με την παρέα του Κωστή! και της Στέλλας! βρεθήκαμε στο logo, με δυο τεράστιες ποικιλίες, μπύρα και γέλια με σερβις την Χριστίνα, Στεφανία και Έρικα... χμ.. αλήθεια συμβαίνει σε όλους; νοιώθω υπέροχα!

Οι μυρωδιές δεν αλλάζουν

Χτες 11 Ιουνίου 2026 πρώτη ημέρα των διακοπών, ξυπνήσαμε στην Αρεόπολη Λακωνία. Μετά το πρωϊνό φύγαμε για τον Γερολιμένα. Χαζέψαμε τα πετρινα σπίτια τον απότομο βράχο που βυθίζεται στη θάλασσα συνεχίσαμε στη Λάγια Μαρμάρι και φτασαμε στο ακρωτήριο Ταίναρος...

Χριστούγεννα 2025

Δύσκολα τα πρώτα Χριστούγεννα και δεν σού στειλα λίγο λάδι, σκέφτηκα χαζός, τι να το κάνεις, να φώτιζες λίγο το δκοτάδι όσο χρειάζεται για νά ρθουν οι φίλοι σου ... μου υποσχέθηκε θα το κάνει ο Νίκος. Ο Κωστής πάντα στό λεγα είναι άξιος θα συνεχίσει... τίποτα δεν πάει στράφι· ο καρπός σου, και η Αμαλία !

Μετά τη Δύση

Μετά του ήλιου τη Δύση ...κάποτε λένε έρχεται η τελευταία αυγή, το φως δεν διώχνει τη νύχτα. ο ύπνος αιώνιος, βελούδινο το σκοτάδι το όνειρο ανεξάντλητο. αναμνήσεις όνειρα, μικρές και μεγάλες χαρές μάταιες ελπίδες έρχονται σαν ταινία και φεύγουν και πάλι έρχονται.. ίσα διακρίνονται οι σκιές των κυπαρισσιών μπορεί και να είναι σκιές νεκρών παιδικών φίλων γονιών..

Σε τυφλώνει το Σκοτάδι

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025 40 ημέρες στο σκοτάδι. κ ύστερα ατέλειωτο το φως. συνηθίζεις το σκοτάδι. δυσκολεύτηκα να σε δω. Έχει φεγγάρια; ίσκιους κηπαρισιών; το φεγγάρι κρύφτηκε απτά κηπαρίσια. το προλάβαμε και σήμερα το φεγγάρι, ξέρω πως μας άκουσες κραυγάζοντας σιωπηλά σαποχαιρετίσαμε. απο μικρός φοβόμουν το σκοτάδι το μαύρο συνηθίζεται λες;

Μια αστραπή είναι η Ζωή

Μανώλη αδερφέ μου Οκτώβριος 2025 στις 29, δεν τα κατάφερες έφυγες... Δεν γύρισες Όρθιος στο σπίτι σου όπως σου είχα υποσχεθεί, γύρισες όμως, εστω για λίγο στα χέρια της Αμαλίας του Κωστή και της Μαρίας σου της οικογένειας!. Κατάφερες να ακούσεις τα εγγόνια σου κι απτό παράθυρο αποχαιρετήσεις τον κήπο, το μποστάνι για το οποίο καθε καλοκαίρι καμάρωνες (φέτο τα καλάμια στα φασόλια τα έβαλα εγω με τις οδηγίες σου απτό μπαλκόνι). Χθες στις 30 στην Μ.Παναγία σε αποχαιρετήσαμε... μια αστραπή δρόμος από τότε που "φώτιζες" τον Επιτάφιο... στην ιδια θέση,,, αλήθεια πως έφυγαν ετσι οι μέρες μας, πως φτάσαμε ως σήμερα στον εδικό σου τον επιτάφιο. Μανώλη καλή αντάμωση, είσουνα ο πιο αγαπημενος μου αδερφός, τόξερες και καμάρωνες όπως και γω. Οταν στο νοσοκομείο σου ειπε ο Κωστής πως ήρθα να σε δω, το χαμόγελό στο πρόσωπό σου ηταν όλη μας η ιστορία ολη μας η ζωή...

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ
Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φθηνότερα λόγια.
Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε.
Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε.
Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα.
Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου το ομοίωμά σου
μην καταλάβουν πως εσύ πλανιέσαι
στο μέγα δάσος, άοπλος κυνηγός,
φορώντας τις λευκές σου μπότες.

Γ. Ρίτσος